شبهای نیلوفری

shokolatetalkh — Fri, 26 Sep 2008 17:49:18 GMT

تنها مرگ است که دروغ نمی گوید

حضور مرگ همه موهومات را نیست و نابود می کند

ما بچه مرگ هستیم ومرگ است که ما را از فریب های زندگی نجات می دهد و در ته زندگی اوست که ما را صدا می زند و به سوی خودش می خواند.

در سن هایی که ما هنوز زبان مردم را نمی فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می کنیم برای این است که صدای مرگ را بشنویم...

***

دیروز مثل فردا و فردا همچنان مانند دیروزها.صحبت از هدف مندی نیست این دنیاست که ملال آور و بی در پیکر است.هدف هر چه باشد در کنار همه این ها با توست و این میشود که هنوز نفس میکشی به امید تکرار این همه تکرار ها

.در کنار این همه بود و نبودها سخت میشود ماندن ...دیدن...گذر باید کرد ...همیشه همیشگی اش را این گونه حفظ کرده است در این وانفسا.

بگذریم.تب دارم.هذیان میگم میبینم...میشنوم...

نمیدونم چی بنویسم .تیک تاک ساعت همینطور بغله گوشم صدا می ده .می خوام اونو از پنجره پرت کنم بیرون .این صدای هولناک که گذشتن زمان رو درسرم با چکش می کوبه!یه هفته اس که خودمو اماده ی مرگ کردم٬یه دیونگی مخصوصی در من ایجاد شده که بسو ی مرگ کشیده میشم...چند روزی بود که هوا سرد شده بود.اول رفتم زیره اب سرد.پنجره ی حموم رو باز کردم.حالا که یادش می افتم چندشم می شه...نفس نفس میزنم!پشت و سینه ام درد گرفت.از حموم اومدم بیرون .هوا که تاریک شد درو از پشت قفل کردم .چراغو خاموش کردم پنجره ی اتاقمو باز کردمو جلوی سرما نشستم.باد سردی موزید.بشدت میلرزیدم صدای دندونام که می خوردن بهمو میشنیدم.تنه لختمو تسلیم سرما کرده بودمو به خودم می پیچیدم.همانطور این احساس بهم دس داد که دیونه شدم .به خودم می خندیدم .به زندگی خودم .میدونستم تو این دنیا هر کسی یه جور بازی می کنه تا هنگام مرگش برسه...لبهام خشک شده .سرما تنمو می سوزونه .بازهم فایده نداره ...خودمو گرم کردم !عرق میریختم .یه مرتبه لخت می شدم .شب تا صبح توی رخت خوابم افتادمو خوابم نبرد...

ساعت دقیقا ۶صبح جمعه ۵مهر!

جلوی پنجره ی اتاقم روی لبه ی شیرونی که اب بارون در گودیش جمع شده دو تا گنجشک نشستن.یکیشون نوکشو تو اب فرو می کنهو سرشو بالا میگیره .اون یکی پهلوی اون باد انداخته تو پرهاش و یه گوشه کز کرده...من تکون خوردم اون یکی که داشت اب می خورد جیر جیر کردو پرید اما اون یکی تکون نخورد!

هوا ابریه ...میرم از کشوی اتاقم یه دیازپام ورمیدارم می خورم !شاید بتونم بخوابم.۲ساعت گذشت ...خوابم نمیبره سرم درد میکنه سینه ام درد می کنه...دوباره میرم لبه پنجره یه سیگار روشن میکنم یه دفعه یادم از گنجشکه میاد یه نیگا میندازم افتاده رو زمین تکون نمیخوره ! مرد...دیدم بیچاره تو خودش کز کرده اما چرا ناراحت بود ؟ اون که داشت از این ذلت راحت میشد! کاشکی من گنجشک بودم !!!

در رخت خوابم مغلتم .یادداشتهای خاطراتمو ورق میزنم/فکرهای پریشون و دیونه مغزم رو فشار میده!

پشت سرم درد میکنه .تیر میکشه ...کاشکی میتونستم کاسه ی سرمو باز کنم .مغزمو در بیارم بندازم بیرون بندازم جلوی سگ.

هیچکس نمیتونه بفهمه.هیچکس باورش نمیشه/به کسی که دستش از همه جا کوتاه بشه میگن: برو بمیر! اما وقتی مرگم ادم رو نمی خواد.وقتی مرگ پشتش روبه ادم میکنه.مرگی که نمیادو نمیخواد که بیاد...!

همه از مرگ میترسند .من از زندگیه سمجم.چقدر ترسناکه وقتی که مرگ ادمو پس میزنه! دارم چی میگم؟اینا همش به خودکشی ختم میشه!

چه هوسایی که به سرم نمیزنه ! همین طور که خوابیده بودم دلم میخواس بچه باشم٬بعضی از تیکه های بچگی خوب یادم میاد٬مثله اینکه دیروز بوده.میبینم با بچگیام انقدرهم فاصله ندارم ٬حالا سره زندگیه سیاه

پست و بیهوده خودم رو میبینم.ایا اون وقت خوشبخت بودم؟ نه چه اشتباه بزرگی!

همه فکر میکنن بچه خوشبخته٬نه خوب یادمه٬اون وقتها بیشتر حساس بودم!اون وقتها ابزیرکاه بودم.شاید ظاهرا میخندیدم یا بازی میکردم ولی در باطن کمترین زخم زبان یا کوچکترین پیشامد ناگوار و بیهوده ساعتهای دراز فکرمو مشغول میکرد و خودم خودمو می خوردم!اصلا مردهشور این دنیا رو ببره...

بیرون داره بارون میاد ساعت ۹شده من هنوز نخوابیدم از دیشب هیچی نخوردم اما احساس گرسنگی نمیکنم ...دوباره خاطرات قدیم از جلو چشام رد می شه...همش کثافت!از خودم متنفر میشم...!

یاده مشروبه تو کمدم میفتم ! دو تا استکام میارم یکی خودم یکی سایه ام ٬اولیشو که رفتم بالا کله بدنم سوخت حالت تهوه بهم دست داد ٬دومی و سومی ...به خودم که میام همرو خوردم ولو شدم رو زمین دارم به سقف اتاقم نگاه میکنم نمیدونم چقدرگذشت که رو سرامیک سرد لخت دراز کشیدم اما دیگه سرمایی احساس نمیکردم! بلند مشم پرده رو میکشم که اتاقم تاریک شه ! از نور بدم میاد شدم بوف ! یه بوف کور

گوشه ی تختم نشستم مثله همیشه زانوهام و بغل کردم ٬سرم گرم شده ...دلم گرفته .می خوام گریه کنم اما نمیتونم انگارچشمه ی اشکام خشک شده...یه سیگار روشن میکنم یه پکه سنگین میزنم دودشو بیرون نمیدم ...احساس سنگینی میکنم ! به سیگار خیره شدم ٬ اه این سیگار چیه دسته من! من کی سیگاری شدم؟هیچی یادم نمیاد ! سیگارو خاموش کردم ...

ساعت ۱۲شبه و من کماکان بیدارم!

من زندگی می کنم یا زندگی منو!

shokolatetalkh — Tue, 16 Sep 2008 12:05:18 GMT

می خوام امشب یه شکلات تلخ بهتون بدم نه به تلخیه قبلی ها این یکی فرق داره!!!

درزندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را اهسته می خورد و می تراشد.این دردها را نمی شود به کسی اظهارکرد,چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند.و اگر کسی بگوید یا بنویسد,مردم بر سبیل عقاید خودشانسعی میکنند انرا با لبخند شکاک و تمسخر امیز تلقی بکنند

می خوام با یه نفس سرد دیگه هم نفس بشم آره می خواهم با هوای سردی که صادق هدایت توش نفس کشیده نفس بکشم

من نفس سرد میکشم و بازدم من هم سرده چون توی بهاری که هدایت انتظارش رو میکشید گرمم نشد حالا هم که تابستونه دندونام توی دهنم باهم شاخ به شاخن آره من هنوز سردمه سردتر از سرمایی که هدایت احساس میکرد شاید هم من زیادی سرمایی ام نمیدونم !

تو دادگاه ، یه گوشه‌یی ایستادم و به یه ستون قطور تکیه میدم. اینهمه آدم که میان و میرن و یکی عجول و یکی افسرده و یکی مضطرب و ... . من باید آینده‌ی خودم رو تو چهره‌ی کدوم یکی از این آدم‌ها ببینم؟ اون زنی که یه بچه به بغل گرفته و داد و هوار می‌کنه؟ یا اون پسری که نه توی انزوا، بیست و سه چار سال غرورش رو شکسته یا شایدم ندید گرفته و یه گوشه‌یی، کف سالن نشسته و آروم آروم گریه می‌کنه. از اون‌همه آدمی که میان و میرن و همه گرفتار، یه حسی بهم دست داده. نمی‌تونم درست بفهممش. ولی به نظرم زیاد جالب نیست. یه چیزی مثل دلشوره؛ یه دلشوره‌ی ژرف که زیاد باهاش انس ندارم. سعی می‌کنم فراموشش کنم.

من چرا اینجا ایستاده‌م؟ من، یه آدم بیست ساله، با یه عالمه تجربه و خاطره که بیشترشون تلخ هستن، چرا انقدر آشفته ذهنم؟ یه دوست بد می‌خوام. یه آدم وحشی که بزنه، خون بیاد؛ بزنه، گریه کنم؛ بزنه، بشکنه، بکشه. که وقتی رفت، بلند شم، در رو محکم بکوبم به هم. برم تو بغل خودم و آروم آروم گریه کنم

عذاب وجدان دارم بابام روبروم ایستاده زل زده به زمین شاید داره به این ۴میلیون فکر میکنه که با هزار زحمت واسه ریال به ریالش عرق ریخته اما الان باید بده دسته یه کفتار...شایدم داره به سمره ی ۲۰سال عمرش فکر میکنه که چه گهی از اب در اومده ! بیچاره بغز کرده چشش قرمز بود !دیدم یه ربع پیش رفت بیرون دیر کرد ! بیچاره نمی خواس اشکشو پسرش ببینه !بایدم گریه کنه ۲۰سال زحمت کشیده پسر بزرگ کرده حالا پسرش با دسبند جلوش واساده! به دستام نیگا میکنم از خودم عقم میگیره

میرم تو خودم یه جا کز میکنم میشینم کفه زمین زانوهامو بغل میکنم بغز دارم سرمو میگیرم رو زانوهام!سربازه صدام میکنه اقای شایان ...هرطوری بود بلند شدم رفتم تو اتاق یه اخونده نشسته پشته میز داره چای می خوره.ها چی شده.داستانو واسش طریف میکنم اینم مثله همه گه خورد که مقصر ...

بعد شروع میکنه نوشتن بابام پولو میبره جلو بده...من سرمو انداختم پایین دارم هق هق گریه میکنم اتاق بقلی دارن یکیو شلاق میزنن داد میزد صداش تا مغزه استخونم میرفت...از دادگاه میام بیرون یه احساس کرختی بهم دست داده انگار حس از تنم رفته ! داره بارون میاد میرم زیره بارون وامیسم سردمه دارم میلرزم می خوام برم خونه اما نمی دونم از کدوم طرف اصلا نمی دونم از کجا اومدم ...بی هدف شروع میکنم راه رفتن بارون تند تر شده اما من میرم ...

۱شب بود که رسیدم خونه همه نگرانم شدن تا رفتم داخل مامانم زد تو گوشم اما دردی حس نکردم اروم رفتم سمته اتاقم بابام داره باهام حرف می زنه اما من نمیشنوم فقط لباشو میبینم که داره حرکت میکنه, درو از تو قفل میکنم,دراز میکشم رو تخت ,لباسام خیسه دارم میلرزم ! نه سگلرز میزنم دندونام داره میخوره بهم سردمه,دو تا پتو انداختم اما گرم نمیشم چشامو میبندم شاید خوابم ببره اما بیفایدس...یه دفعه دلم شور افتاد نکنه من مردم بلند میشم برقو روشن میکنم میرم جلو ایینه به خودم نیگا میکنم ,چقدر تو این دو سال شکسته شدم,سرم بدجوری درد میکنه حالت تهوه دارم ...

میرم از کشوم یک دیازپام ورمیدارم میخورم ,اهنگ فریدون فروغی گذاشتم!دوباره رفتم تو رخت خوابم .به گذشتم فکر میکنم من چرا باید انقدر بد بیارم...

اخ که اگه زورم به این روزگاره لعنتی میرسید.

بازم انتظار دارید بخندم؟هان؟

خسته شدم...

shokolatetalkh — Fri, 15 Aug 2008 21:45:18 GMT

سلام خوبید . الان که دارم مینویسم ساعت طرفای ۶ غروبه اسمونم دلش مثله من گرفته می خواد بباره. اه بازم یه غروبه دلگیر مثله غروبای جمعه تنها فرقش اینه که جمعه نیست!سرم درد میکنه.صدای اهنگ رو تا آخرین حد بلند کردم.خونه داره میلرزه.منم دارم میلرزم.نمیدونم از سرما دارم میلرزم یا از اضطراب.بلند میشم میرم کولرو خاموش میکنم.سرم سنگین شده.انگار همهء دنیا دور سرم میچرخه.دارم فرهاد گوش میدم.
تلفن زنگ میزنه،برنمیدارم.حوصله حرف زدن با هیچکس رو ندارم.
دیشب تا صبح بیدار بودم و به شدت خسته ام.حالم میخواد بهم بخوره.تمام تنم درد میکنه.دستام شده مثل یه تیکه یخ،سرد سرد،مثل دستای مرده.
مامانم نگرانه که من همهء روز رو باید تنها باشم.من نگرانم که نکنه کسی زودتر از همیشه خونه بیاد.دلم میخواد تنها باشم.از نگاهای کنجکاوشون خسته شدم.از این سؤال مسخره که چرا چیزی نمیخوری؟چرا حالت بده؟خسته شدم.
دلم میخواد داد بزنم سرشون و بگم به شما چه؟چرا انقدر ازم سؤال میکنید؟نمیخوام بخورم،میخوام بمیرم.برای مرگمم باید از شما اجازه بگیرم؟
دلم میخواد برم یه جایی که هیچکس منو نشناسه.هیچ کس ازم هیچ سؤالی نپرسه.هیچکس کاری به کارم نداشته باشه.بذارن به حال خودم باشم.
دلم میخواد برف بباره.دلم برای راه رفتنای بی مقصدم زیر برف تنگ شده.دلم میخواد راه برم و برف بخوره توی صورتم.دلم میخواد پاهام تا زانو توی برف فرو بره و انگشتام از سرما بی حس بشن.دلم میخواد یه کلبهء برفی درست کنم وسط یه جنگل بزرگ ِ پر از برف.بعد تنهای تنها برم توی اون کلبه و آروم دراز بکشم و خیره بشم به سقفش و منتظر بمونم تا کم کم مرگ بیاد و من رو سوار اسب سفیدش بکنه و چهارنعل از زمین دور بشه و بره توی آسمون.من محکم بغلش کنم و اون همینطور بالا و بالاتر بره تا دیگه هیچ اثری از زمین دیده نشه.
هیچوقت توی زندگیم انقدر خسته نشده بودم.ولی الان دیگه واقعاْ بریدم.از خودم بدم میاد.حقمه، هرچی که به سرم میاد تقصیر خودمه.چه بهتر که آدم احمقی مثل من بمیره.دنیا پر از آدمای احمقه.یکی کمتر بشه آب از آب تکون نمیخوره.
تازه خیلیا راحت میشن و از دستم نجات پیدا میکنن.
تمام دیشب رو فکر میکردم.قلبم انقدر تند و با شدت میزد،که احساس میکردم الان قفسه سینم رو میشکونه و میپره بیرون.
به این نتیجه رسیدم که من نمیتونم بدون عشق زندگی کنم،ولی با عشق هم نمیتونم،آخه عشق تو این دنیا برای هیچکس مفهومی نداره.اینجا زندگی اونقدر مسخره نیست که کسی بخواد با عشق روزگارش رو بگذرونه.
اینجا اگه بخوای از عشق حرف بزنی بهت میگن،برو بچه جون!گشنگی نکشیدی که عاشقی از یادت بره.
پس بهتره که اصلاْ زندگی نکنم برام مهم نیست که بهم میخندن.مهم نیست که درباره م چی میگن.من همهء این قصه ها رو باور دارم.من از دنیای بدون عشق متنفرم.از آدمایی که مثل ماشین از کنار هم عبور میکنن،از روی عادت به هم سلام میکنن،از روی عادت میخندن،از روی عادت زندگی میکنن متنفرم.
دلم میخواد برم و توی قصه ها زندگی کنم.اونجا که دنیا رنگی و قشنگ و پر از مهربونیه.اونجا که تو رو به خاطر عاشق بودن سرزنش نمیکنن.اونجا که همیشه خوبی و عشق و مهربونی برنده س،و آخر قصه ها همیشه خوب تموم میشه.اونجا که حتی قویترین طلسمها با نیروی جادویی عشق باطل میشه.دلم میخواد برم تو قصه ها زندگی کنم. از نفس کشیدن توی این هوای مسموم متنفرم.

.گفتم قصه یاده هدایت افتادم تقریبا همه ی کتاباشو خوندم همه میگن منفی گرا بوده همه ی کتاباش بد تموم میشه اما من اینطوری فکر نمیکنم هدایت همیشه بزرگ بودهو هس حداقل از این نویسنده های ابکی خیلی خیلی بهتره چیه این کتابای جدید مودب پور و ...

همه می خونن مثله خرم حال می کنن می گن اخره کتابه !از نظره من که همش مسخرس .مزخرفه

بگذریم...

۲ماهی میشه که با مریم تموم کردم ...۱هفته ی اول خیلی سخت گذشت همش یا مست بودم یا سیگار گوشه ی لبم!کم کم به خودم اومدم گفتم پسر تا کی می خوای اینطوری ادامه بدی اخرش که چی!شبه جمعه بود داشتم می مردم از تنهایی ۳روزی میشد هیچکی خبرمو نگرفته بود داشتم دیونه میشدم دلم میخواس خودمو خلاص کنم یه تیغ ورداشتم رفتم تو حموم یه نیگا به رگم انداختم تنم لرزید میدونسم عرضشو ندارم یه لحظه چشامو بستم تیغو گذاشتم رو بازوم شروع کردم زدن جنون بهم دس داده بود با سر میزدم تو دیوار انقد زدم که از حال رفتم و افتادم زمین نیم ساعتی میشد اونجا خوابیده بودم دستم بدجوری می سوخت از طرفیم جرات نمیکردم چشامو باز کنم ۰هر طوری بود بلند شدم یه نگاه به بازوم کردم اشو لاش شده بود بدجوری داشت ازم خون میرفت رفتم جلوی ایینه ۲تا محکم زدم تو گوشم اشکم در اومد انگار تا حالا گریه نکرده بودم ...

رفتم زیره دوشه ابه سرد مثله سگ میلرزیدم و گریه میکردم درده بازوم یادم رفته بود یه ربعی تو همون حال گذشت احساس کردم حالم بهتر شده دوباره رفتم جلوی ایینه به خودم خیره شدم از خودم متنفر بودم از گذشته ی گندم از این همه کثافت که همه جامو گرفته...دوباره تیغ و ورداشتم سرمو گرفتم پایین شروع کردم زدن ...موهامو از ته زدم انقد محکم اینکارو کردم که سرم خونی شد تو این دنیا نبودم یه حسه عجیب نمیدونم تا حالا شده از زندگی سیر بشین یا نه من سیر شدم به خدا خسه شدم دیگه !اخ خدا جون مردم انقد انتظاره مرگو کشیدم پس کی نوبته من میشه! (این پست و من ۳هفته ی پیش نوشتم اما به دلایلی نشد که بزارمش الانم دو دل بودم که بزارمش یا نه! اما تصمیم گرفتم بزارمش -راسی خودزنی من ربطی به کسی نداشت پس بیخود بضی ها به خودشون نگیرن! یه وقتایی همه بچگی می کنن اینم بزارید رو حسابه ...! )

shokolatetalkh — Sat, 17 May 2008 19:53:54 GMT

من وقتی حوصلم سر میره این کارا رو میکنم شماها چکار میکنین؟

shokolatetalkh — Tue, 06 May 2008 17:13:15 GMT

من وقتی حوصلم سر میره سعی می کنم از پنجره اتاقم طوری تف کنم که بیافته تو باغچه. سعی می کنم که طوری تو دیوار مشت بزنم که جای چهار تا انگشتم بمونه. اگه کسی تو ساختمونم نباشه، به جای پایین رفتن از پله نرده ها رو با دستم می گیرم و پایین می رم.

من وقتی حوصلم سر می ره، یه چند تا دختر گیر می ارم و عاشقشون می شم. از بین اون دختر ها اونایی رو که مطمئنم عمرا راه نمی دن، انتخاب می کنم و بهشون ابراز عشق می کنم. بعدش یه مدتی از عشق اون دخترها دیوونه می شم، وقتی که طرف با شدت گفت برو دنبال کارت، میرم و تریپ عاشقای شکست خورده رو می گیرم.

من وقتی حوصلم سر می ره می شینم رو راههای مختلف خودکشی فکر می کنم. بعدش می رم سراغ راه های کشتن افراد دیگه. تمام صحنه هاش رو تو ذهنم مجسم می کنم. معمولا تو این صحنه ها وکیلی رو هم که بعدا قراره مسولیت وکالت من رو بر عهده بگیره، تصور میکنم.(قابل توجه اقا یاشار) به نظرم سعی کنه که من رو دیوونه جلوه بده که دارم نزنن. البته اولش احتیاج است که من با استناد بر دوران کودکی و عقده های فرو خورده روانی(که هر شخصی یه چند هزارتایی می تونه جور کنه) قتل رو برای وکیلم(صفوی رو میگما )موجه جلوه بدم.

من وقتی حوصلم سر می ره، ساعت ها می شینم به یه لیوانی که روی میزه، خیره می شم که بتونم حرکتش بدم. اما نمی دونم چرا هیچ وقت نمی تونم این کار رو بکنم.

من وقتی حوصلم سر میره اونقدر می خورم که دیگه به سختی می تونم حرکت کنم. اونوقت یاد چاقیم می افتم و در کنارش یاد ریزش موهام. میرم و تو اینه موهام رو نگاه می کنم که ببینم نسبت به قبل چقدر ریخته. البته ناراحت نمی شم که داره موهام میریزه. من دوست دارم زشت بشم. چون اونوقت دختر های بیشتری هستند که من می تونم بهشون ابراز عشق کنم و مطمئن باشم که عمرا به من با اون قیافم راه نمی دند.

من وقتی حوصلم سر می ره از این که خدا مرده، به این میرسم که حیف شده که خدا مرده. بعد، از این که حیف شده که خدا مرده می رسم به این که حیفه که من بمیرم. بعدشم فکر کردن به راه های خودکشی را به زمانی بعد موکول می کنم. در این بین سعی می کنم مخ یکی رو به کار بگیرم که قبول کنه که خدا هست یا بودنش خوبه.

من وقتی حوصلم سر می ره، یه پیک مشروب میخورم. بعدش بی حال می شم ، می رم و می افتم تو رختخواب تا خوابم ببره، اما اصلا خوابم نمی بره، اونوقت به خدا گیر می دم که هوی قشنگ!! من که حتی نمی تونم بخوابم چی جوری تو زندگیم موفق بشم، بعدش یادم می افته بر طبق یه عادت قدیمی خدا رو کشتم، و بعدش بحث استدلال اینکه حیف شده خدا مرده می رسه و ....

من وقتی حوصلم سر می ره، می شینم و به این فکر می کنم که کاشکی می شد با این هیکلم برم تو مخم زندگی کنم، اخه ادمهای اون تو خیلی بهترند. همشون رو خودم طوری ساختم که من رو دوست دارند.

من وقتی حوصلم سر می ره، به عکس های روی دیوار اتاقم خیره می شم و به این فکر می کنم که کاشکی همه چی مثل اونها ساکن و بی تغییر بود. کاشکی حوصلم از حوصله سررفتگی سر نمی رفت، چون اونوفته که دیگه هیچ راهی برای فرار ندارم. برای مرتبه یک حوصله سر رفتگی هزاران تا راه دارم، اما برای مراتب بعدی هیچ چی...

من وقتی حوصلم سر می ره و دیگه هیچ کدوم از راه های بالا جواب نمی ده، می شینم و این چرت و پرت ها رو می نویسم، اما واقعیتش دیگه حوصله نوشتن هم ندارم.

shokolatetalkh — Mon, 14 Apr 2008 19:26:28 GMT

شاید این مطلب به نظر شما چرتو پرت باشه اما بخونید

shokolatetalkh — Sun, 30 Mar 2008 12:44:18 GMT

اینم پایان کار منه من اول می خواستم به همه بگم من چقدر به مرگ علاقه دارم
بگم که از مرگ نترسید وقتی به مرگ رسیدم فهمیدم که خدا مرده بعدش خواستم
به همه بگم که خدا مرده دیگه خدایی وجود نداره الانم دیگه کاری واسم نمونده فقط
اینو فهمیدم که هر چی می یاد سرم خودم سببشم خودم دیگه زمانه من به پایان
رسیده می خوام بکشم کنار فقط ناظر باشم اما از کرده های خودم پشیمون نیستم
چون بهم ثابت شد هیچکس رفیق نیست هیچکس عاشق نیست همه کلابردارن من از این همه دروغ گفتن از این همه دروغ شنیدن خسته شدم من شایانم نه عزرائیل
اما مطمئنم که شایان بودن از عزرائیل بودن بدتره حالا چی باید بگم دیگه هیچی فقط
باید به فکر پایان نامه زندگیم باشم که جلو همه روسفید شم واسم دو راه مونده
اول که بخوام پسر سر بزیری بشم که این داخل مرامه ما جا نداره
دوم اینکه بخوام به شایان درونیم تبدیل بشم که حتما به این تبدیل می شم
اگه فکر می کنید من دارم جفنگ می گم بیاین منو بیبینید تا بفهمید که کی هستم
من هر چی کاشتم باعث نابودیم شد
به قول داریوش شقایق درده من یکی دوتا نیست اخه درده من از بیگانه ها نیست

این مدت دنبال خدا می گشتم اما خدا رو پیدا نکردم شما هم دیگه دنبالش

نگردید به قول نویسنده بزرگ نیچه خدا خیلی وقته مرده دیگه خدایی وجود نداره .

دیگه نمی خوام از مرگ بنویسم چون مرگو حس کردم می خوام واسه خودم یه دنیا تازه بسازم

نوع زندگی ما باید بهتر از این باشه ما از قوم اریایی هستیم یکی از قومهای برتر خون کورش کبیر

داخل ما جریان داره ما باید خدا را بذاریم کنار تا داخل این تاریکی کامل یه روزنه نوری پیدا کنیم

تا شاید زندگی بهتر شه ترسو بذاریم کنار خرافاتو مذهبم بذاریم کنار چون دیگه خدایی وجود نداره

واقعا اینجا پایان دنیاست همه جا رو تاریکی گرفته نقطه عطف ماست ما باید از صفر شروع کنیم

تا شاید به حد نهایات برسیم حالا این نهایت چی هست نمی دونم شاید یه خدا تازه باشه اما فقط اینو

می دونم که ما تازه اول راه هستیم و تا پیدا کردن خدایی تازه خیلی مونده

shokolatetalkh — Mon, 18 Feb 2008 15:05:18 GMT

وبلاگ بعده ۴

سال تخته شد

خوبین بچه ها

الان که دارم مینویسم۴صبحه یه احساس عجیبی دارم مثل مرده شدم زندگیم طوری شده که روزی هزار بار ارزوی مرگ میکنم دلم گرفته خونه تنهام نمی دونم چیکار کنم...الان تقریبا سرم گرمه مشروب خوردم وحشتناک!رفتم پایه پنجره نشسم داشتم به اسمون نیگا میکردم هوا بارونیه مه جالبی گرفته به ماه نگاه کردم یه احساس جالبی بهم دس داد...تو همون حاله مستی عکسه شاهین(دوستم الان فوت شده)

دوستمو دیدم تو اسمون داشت باهام حرف میزد اما نمیفهمیدم چی میگه.یه دفه بغزم گرفت میخواستم باهاش حرف بزنم اما می ترسیدم دهنمو باز کنم بغزم بشکنه هر طوری بود سعی کردم حرف بزنم اولین حرفی که زدم صدای سوزشی از گلوم اومد داغون شدم بغزم ترکیدزدم زیر گریه وضی داشتم الانم اومدم نشسم اینجا دارم مینویسم نمیدونم چی دارم میگم سرم دردمیکنه داغونممممممممممممممممممممم

هفته ی پیش داشتم باماشین با یکی ازبچه ها میرفتم سمت پایین که یه دفه الیا رودیدم تا مغره استخونم سوت کشید آتیش اوفتاد به جونم ولی اون مثله همیشه بهم خندیدنمیدونم چرا هر وقت می بینمش بهم میخنده شاید به بدبختیام نمی دونم...یکم که رفتیم پایین تر دوستم گفت این دختره که بهت خندیدو میشناسیش جوابشو ندادم نمی خواستم از اون حالو هوا بیام بیرون.همین طوری تو فکر بودم که

گفت شایان بیا این کلیپو ببین واسه همین دخترس یه دفه موندم وای خدا جون چی دیدم ...دیدم عشقه من لخته لخت خوابیده زیره...

گریم گرفت داد زدم نمی فهمیدم دارم چیکار میکنم داغون بودم داغونترم شدم.زدم کنار کشون کشون رفتم تو کوچه تکیمو دادم به دیوار های های گریه کردم نیم ساعتی بود داشتم اونجا گریه میکردم یه دفه زد بسرم شاید اون نباشه یکی باشه شبیه اون سریع دویدم سمته دوستم بزور گوشیشو گرفتم ازش نیگا میکردمو گریه میکردم بلهههههه

خوده خودش بود الیای من وای خدا چی کشیدم داشتم خفه میشدم عقلم دیگه کار نمیکرد هرطوری بود خودمو به ماشین رسوندم دوستمم اومد نیشس ...تا خونه هرچی ازم پرسید چی شده جوابشو ندادم باهام حرف میزد اما من تو این دنیا نبودم!

نفهمیدم چطوری خودمو به خونه ی دوستم رسوندم سره کوچه نگه داشتم بهش گفتم مهدی این کلیپو از کجا اوردی گفت بماند.گفتم مهدی میگی یا انقد میزنمت که گه بالا بیاری گفت نمیگم هرکاری دوس داری بکن دستمو شل کردم چنان زدم تو دهنش لبش ترکید خون زد بیرون فکر نمیکرد بزنمش خیلی عصبی بودم دسته خودم نبود هر کاریش کردم نگفت نمی دونسم چیکار کنم مثله دیونه ها کشون کشون بردمش تو خونه خوابوندمش رو زمین دستامو گذاشتم رو گلوش میخواستم خفش کنم که گفتش...دوباره زدم زیره گریه مهدی اومد بقلم کرد برد بالا رفتیم تو اتاقش برقو روشن نکرد گفت بشین الان میام همین طوری نشسته بودم داشتم گریه میکردم که مهدی با یه شیشه اومد...

شروع کردم خوردن اهنگه فریدون فروغی گذاشته بود همون که می گه(چرا وقتی که ادم تنها میشه غم و قصش قده یه دنیا میشه) مشروب میخوردمو فکر میکردم یه دفه احساس خفگی کردم بغزم شکس اروم رفتم سمته حیاط یکم هوا بخورم حالم بهترشه نشسم رو ایون سیگارو در اوردم شروع کردم کشیدن یه لحظه به خودم اومدم دیدم همشو کشیدم زیر پامو نیگا کردم ته سیگارارو دیدم یاده حرف شاهین اوفتادم که میگفت رفاقتو از سیگار یاد بگیر تا اخرش باهات میمونه با این که می دونه اخرش زیره پات له میشه دوباره بغز کردم تو حاله خودم بودم که در زدن وا کردم دیدم ۴تا از بچه هان باهاشون رفتم بالا .خودم رفتم تو اتاق تو تاریکی صدای خندشون میومد بهشون حسودی کردم مهدی اومد تو اتاق گفت شایان داداشی تو چته جنون داری دیونه ای !

گفتم برو حالم خرابه به پروپام نپیچ گفت تا نگی نمیرم ...گفتم اونی که فیلمشو بهم نشون دادی من عاشقشم یه دفعه موند تو چهرش ناراحتیو دیدم گفت شایان یه چیزی میگم ناراحت نشو خوب سرم و تکون دادم به علامت اره گفت شایان اون دختره خرابه !

یه دافه مثله اونایی که جنونو دارم بهش حمله کردم بچه ها اومدن جدامون کردن گفتم بی ناموس خودتی خواهرته من عاشقه اونم می فهمییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

به حالت مسخره گفت اقا عاشقه ک... ش

دیگه جام اونجا نبود مثله روانیا زدم بیرون ساعت تقریبا ۱۱بود داشتم میرفتم سمت خونه ...چشام پره اشک بود بسختی جلومو میدیدم یه دفه دیدم یکی پرید وسط خیابون خورد به ماشین سرعتم زیاد بود نتونسم نگه دارم

سرم محکم خورد به شیشه بیرونو نیگا کردم دیدم یه پیره مرده افتاده تکونم نمی خوره خیلی ترسیده بودم ...

نمیدونم الان کجاسو حالش چطوره فقط ازش می خوام منو حلال کنه...خدا جون منو ببخش(حالم از خودم بهم می خوره

حرفه دله منو هیچ کی نمیفهمه حتی خدا

حالا دارم میفهمم چرا خدا بعده ۶سال ارزومو براورده نکرده

این اتفاقا همه روزه تولدم افتاد!!!

...

shokolatetalkh — Sun, 06 Jan 2008 19:29:19 GMT

همه از مرگ می ترسند من از رفیق نامرد...

shokolatetalkh — Fri, 14 Dec 2007 18:51:18 GMT

سلام بچه ها خوبین امروز میخوام یکی از عکسامو براتون بزارم

البته منظورم از گذاشتن این عکس اینه که کسی که بهم نامردی کرده رو بهتون نشونش بدم

اون کثفافت زندگیمو سیاه کرد بدبختم کرد حالام که داره می ندازم زندون!!۱۵میلیونم باید دیه بدم!!!

اونی که تویه عکس تشرته قرمز پوشیده همون شغاللیه که یه روز حرف از رفاقتو مرام میزد این (بهنام زاهدیان)

حالا که میبینه به ضررشه میزنه زیره همه چی.اون بابا یه لجنشم که می بینه قضیه اینطوریه میره به قاضی رشوه میده که همه چیو بندازه گردنه منه بدبخت!

اخه خدا جون کجایی جلوی این بی عدالتیها رو بگیری

حاضرم زنده نباشم اما تو جا معه ای بزرگ شم که قانون گذارش به قانون عمل کنه

نمیدونم باید چی بگم...

نمیدونم تو زندون باید چیکار کنم ...

می خوام فوش بدم به دارو دسته ی اخوندا دارم خفه می شم تو این همه کثافت

ریدم رو هرچی اخونده مخصوصن اون سردستشون

بهنام خودتو خانوادتو میسپرم دسه خدا !اگه خدایی باشه که مطمعنم هس خودش می دونه چطوری جوابتو بده

به قول عزیزم خدا جایه حق نشسته...

هیچوقت نمی بخشمت بیچاره مامانم چقدر خون گریه کرد چه قد داد زد گفت : پسرم بیگناهه

اما کو گوشه شنوا هیچ کس گوش نمیداد که هیچ یه گه اضافه ام میخورد

چطوری می خوان جوابه این گه کاریاشونو بدن خدا داند

خدا جوون اگه اسلامت اینه من نمی خوام مسلمون باشم

می خوام اینو بدونم مگه اسمه کشوره مارو جمهوریه اسلامیه ایران نذاشتن

من میخوام بدونم اسلامش این وسط کجاس

قاضیه مملکتمون که سر این قضیه کوچیک داره اشتباه می کنه دیگه اون بیچار ههایی به قتل محکوم شدنو می خواد چیکار کنه

خدا می دونه تا الان چند نفر و همین طوری بدبخت کردن!!!

تازگیا داشت تلویزیون افراده شرورو نشون می داد که رسید به اون پسری که قاضیه رو کشته بود ازش پرسیدن ناراحت نیستی از کاری که کردی پشیمون نشدی می دونین در جواب چی گفت:گفتش ۱سال حبس الکی بهم داده بود

اون موقع به جدو ابدش فوش دادم اما الان میفهمم چه اشتباهی کردم اون بیچاره حق داشت شاید الان که همین پیشامد واسه خودم رخ داده دارم دردشو می فهمم شاید هرکدوم از ما هم که بودیم همین کارو می کردیم!!!

قاضیه مملکت که اینطوری حکم می کنه دیگه از رهبر چه انتظاری میره

ریدم رو هرچی اخونده, خدا جون ملت و از دسته این ستمگرا بگیر!